رعایت بهداشت فراتر از درمان است.

چهارشنبه, 28 آذر 1397

بيماري اوتيسم يا در خود ماندگي

  بيشتربدانيم:

بيماري اوتيسم يا در خود ماندگي

 

بيماري اوتيسم يا در خود ماندگي

 

     دكتر راحله نظري پزشك مركز بهداشت شهداي والفجر با اشاره به اينكه بيماري اوتيسم  درمان قطعي ندارد اما مي توان با غربالگري به موقع آن رابخوبي كنترل ودر مسير مناسب هدايت كرد، گفت: اوتيسم يك اختلال رشد است كه در سه سال اول زندگي ظاهر مي شود، اين بيماري مهارتهاي اجتماعي ومهارت ارتباط بر قرار كردن را در كودك مختل مي كندو علائم مهم آن عبارت است ازمشاهده هر گونه اختلال در كلام وفن بيان كودك، دير به حرف افتادن كودك، گوشه گيري وكم حرفي غير معمول كودك،علاقه زياد به هر چيزي كه مي چرخد، مثل عقربه هاي ساعت ونظاير آن. او افزود: مهم ترين نشانه اين بيماري نحوه برخورد غير معمول كودك خردسال به اسباب بازيهايش است، كودك اوتيسمي همانند ساير همسالانش با اسباب بازيهايش به معناي واقعي بازي نمي كند و فقط عاشق نوعي حركت چرخشي در آن هاست، براي مثال او مي تواند ساعت ها با لذتي خاص به جريان چرخشي لباس در لباسشويي وچرخيدن عقربه هاي ساعت خيره شود، مبتلايان به اوتيسم معمولا ديرتر از همسالانشان به حرف مي آيند به گونه اي كه خردسالان مبتلا به اين عارضه هيچگاه جملات را كامل وصريح بيان نمي كنند.

    دكتر نظري  ادامه داد: به علت نا آگا هي عموم جامعه در خصوص اين بيماري ، خيلي ها به اينكه كودك خرد سالشان خيلي گوشه گير ، كم حرف است افتخار مي كنند، در حالي كه آرامش غير معمول كودك نسبت به محيط مي تواند از وجود اختلالي در روند رشد وتكامل مغز خردسال خبر دهد، امروزه اوتيسم به عنوان دستاوردهاي كشورهاي در حال توسعه وتوسعه يافته شيوع به نسبت بالايي دارد، بنابراين تشخيص به موقع بسيار حياتي است، با تشخيص به موقع در مراحل اوليه ودرمان با روش هايي مانند شناخت درماني، رفتار درماني وگفتار درماني، كودك مي تواند آموزش ببيند ودر آينده فرد مفيدي براي جامعه شود.

     دكتر راحله نظري تاكيدكرد:در صورت تشخيص دير هنگام وپيشرفت بيماري ديگر اميدي به كنترل آن نبوده و فقط مي توان به ايجاد شرايط مراقبتي تخصصي و قوي اشاره كرد، تشخيص اوتيسم در بزرگسالي بسيار مشكل است و معمولا براي تشخيص سه مورد؛ ارتباطات اجتماعي، هوش اجتماعي و تفكر و استدلال افراد مورد بررسي قرار مي‌گيرد، بزرگسالان مبتلا به اوتيسم در انجام كارهاي گروهي مشكل دارند،حجم گفتگوهاي آنها كم و كوتاه است ،در درك كنايات مشكل دارند،در انتخاب موضوع جهت گفتگوي اجتماعي مشكل دارند،كلمه به كلمه صحبت مي‌كنند،در فهم زبان بدن، ‌اشارات و درك حالات چهره مشكل دارند،انگيزه‌اي جهت ارتباطات اجتماعي ندارند،ممكن است دوستان زيادي نداشته باشند و به كارهاي اجتماعي نپردازند، اگر جريان عادي زندگي دچار ازهم‌گسيختگي شود دچار اضطراب شديد مي‌شوند،درسازماندهي زندگي خود و ايجاد طرح‌هايي براي آينده مشكل دارند.